Reünie oud MPers
Op 22 oktober 2008 was er een reünie van oud MP personeel in de van Ghentkazerne. Oud marnier, tevens oud MP man, Jan Hartog en zijn charmante echtgenote Vera traden hierbij op als gastvrouw en gastheer en dat werd door hen gedaan op een uiterst voorbeeldige wijze.

De ontvangst, contacten met de gasten en het invullen van het dagprogramma was niet alleen hartverwarmend, maar ook van hoge kwaliteit en precies afgestemd op de doelgroep. Om tot dit resultaat te komen is er natuurlijk een behoorlijk voortraject geweest om het beoogde doel te bereiken vooral als u bedenkt dat er voor de bezoeker geen kosten aan verbonden waren.

Na afloop kreeg ook nog iedere bezoeker een leuke surprise mee in de vorm van een ingelijst tegeltje. Jan en Vera, ik kan jullie verzekeren dat alle bezoekers de hoogste waardering hebben voor jullie initiatief en inzet en jullie heel dankbaar zijn voor deze fijne dag.

Ik vond het echter opvallend dat er van de zijde van de kazerneleiding geen enkele afgevaardigde was om enige belangstelling te tonen aan deze reunie om daarmee op een gepaste wijze waardering te tonen aan hen die, dikwijls onder zeer moeilijke omstandigheden, het Korps Mariniers vele jaren hebben gediend. Was dit nu echt niet mogelijk geweest? Een kort woord van welkom was voldoende  geweest.

De chef der equipage heeft de gasten wel een prettige en goed informerende rondleiding gegeven waar een ieder uiterst tevreden over was, maar het welkom heten door de commandant, of een door hem gemandeerde, mankeerde aan deze fijne dag. Heel jammer.

Jan en Vera, bedankt voor jullie inzet. Met vriendelijke groeten,
Hans Slijkhuis.

Hier enkele impressies van de reunie

Alle gasten op het bordes en het openingswoord van Jan Hartog. De rest van de beelden spreken voor zich. De foto’s zijn van Vera Hartog.

De MP van het Korps Mariniers

Oude Alexanderkazerne in den Haag. Hier begon het in 1946/47

Inleiding.
In de eerste plaats wil ik beginnen dat de letters MP niet stonden voor Militaire Politie, maar voor Marine Patrouilles. Hier werd nog wel eens een vergissing mee gemaakt, zowel bij het marinepersoneel als wel in de burgerij.

Eind 1946 vond men het bij de Marine niet alleen gewenst maar zelfs noodzakelijk dat er, buiten de kazerne en schepen, enig toezicht werd gehouden op het passagiergedrag van de schepelingen , tot en met de rang van korporaal, en de daarbij behorende tenue en kledingvoorschriften. In die periode, kort na de 2e wereldoorlog, was de gevechtsinzet wel heel hoog, maar de discipline naar genoemde gedragsregels liet veel te wensen over en kon wel enige controle hier op rechtvaardigen.

Dit gelde tevens voor het onoverzichtelijk gebruik van het voertuigenpark dat bij de Marine in gebruik was waar ook veelvuldig gebruik van werd gemaakt zonder dat daar voor een aannemende reden was Er werd toen besloten een MP groep op te richten, met een beperkte bevoegdheid die uit twee eenheden moest bestaan. Een was bestemd voor het passagiergedrag en had de naam MTP, hetgeen stond voor Marine Tenue Patrouille en de andere was de MVP dat stond voor Marine Verkeer Patrouille.

Toen die eenheid was geformeerd werd deze gestationeerd in de oude Alexanderkazerne in den Haag en werd onder commando gesteld van de ELNTMARNS. Fetter. Het toegevoegde kernkader waren oud gediende van voor de oorlog en enkele OVWers. Hierbij behoorde oa. De SMJMARNS. Kuijpers, Brouwer, van der Werf, de SGTMARNS. Van der Hurk, Pruim en de KPLMARNS. Van der Pol en Kleinpasta. Er waren er natuurlijk nog enkele, wiens namen mij even in de steek laten

De eerste personeelsbezetting bestond uit dienstplichtigen en OVWers die, na een zeer korte opleiding, aan hun taken gingen beginnen. Eind 1947 en begin 1948 kwamen pas de eerste beroepsmariniers uit Doorn, nadat zij daar hun opleiding hadden voltooid. Van enige politie of opsporingsbevoegdheid is nooit sprake geweest en was hen dan ook niet toegekend, behoudens enkele uitzonderingen in de overzeese gebiedsdelen.

Hoe zich die eenheid verder heeft ontwikkeld ga ik u in een later stadium vertellen en dan uitsluitend dat geen wat ik zelf heb ervaren. Ik was een van die jonge beroepsmariniers van het eerste uur en heb vele jaren bij de MP gediend, zowel in Nederland, Indonesie en Nieuw Guinea.

Het zou echter een misvatting van u zijn indien u zou denken dat ik mijn diensttijd uitsluitend bij de MP heb doorgebracht. Het was steeds een terugkerende periode van enkele jaren. Mijn langste diensttijd heb ik doorgebracht bij de “troep’”. Dat was dus de opleiding, QPO-cie, AGGP, varende plaatsing, kazernefunctie’s en operationele eenheden in de tropen.

Tot de volgende keer.
Hans Slijkhuis.
 

MPers van het eerste uur in Nederland 1947

Deze groep bestond uit dienstplichtigen en enkele beroeps kaderleden, waarvan enkele in een tijdelijke rang

De vorming en de verhuizing

Nadat de eenheid van de MP enig gestalte en bekendheid had gekregen gingen er ook patrouilles plaats vinden in andere steden die buiten de regio den Haag vielen. Zo vonden er dan korte detacheringen plaats, voor maximaal een week, naar den Helder, Amsterdam en Vlissingen. Leiden en Rotterdam vielen onder de regio den Haag. Hilversum werd gecombineerd met Amsterdam. De verplaatsingen naar die bestemmingen werd gedaan per trein of per jeep en waarvan de sterkte bestond uit vier of zes personen. De patrouilles, ter plekken, werden doorgaans lopend gedaan of per dienstfiets en in zeer bijzondere gevallen per jeep.

In die periode was er bij de MP onvoldoende kennis aanwezig om het personeel op hun taken voor te bereiden. Dit gelde zowel voor de theoretische lessen als de praktische uitvoeringen die gerelateerd waren van de MP taken in het algemeen. Personeelsbezetting was er voldoende, maar daar hield het dan ook mee op.

Besloten werd om geselecteerde beroepsmariniers, van de bestaande MP, een opleiding van zes maanden te laten volgen bij het Wapen de Koninklijke Marechaussee in Apeldoorn en daaruit het kader en instructeurs te vormen die belast zouden worden met de nieuw opgezette interne opleiding waaraan dan een kwaliteitsnummer aan verbonden werd.

Drie van deze opleidingen hebben ook plaats gevonden waarvan de eerste begon begin 1948 en de laatste eind 1948. Medio 1949 waren die opleidingen voltooid en verhuisde de MP naar de van Ghentkazerne en werd het Hoofdkwartier gevestigd aan het Westplein in Rotterdam. In die jaren was het Hoofdkwartier in Scheveningen. Ik behoorde tot de tweede groep en ben kort voor de verhuizing naar het voormalige Nederlands Indie vertrokken waarvan ik in Januari 1951 terugkeerde en weer werd geplaatst bij de MP, maar nu in Rotterdam

.
In Rotterdam werd de MP een nieuw leven in geblazen. Er werd een goede opleiding gegeven, betere legering, een afgestemd voertuigenpark en een goed omschreven takenpakket. Natuurlijk was nog niet alles perfect, maar het amateuristische gedoe van voorheen behoorde voorgoed tot de verleden tijd. Hoe dat allemaal is gelopen en verlopen heeft u zelf allemaal ervaren of al in voldoende mate vernomen van derden.

In verdere vervolg wil ik het met u hebben over de opleiding in Apeldoorn,mijn MP diensten in Ned.Indie en het voormalige Nederlands nieuw Guinea. Tevens over de volledige opsporingsbevoegdheden die werd toegekend, in de overzeese gebiedsdelen, aan enkele groepen of delen daarvan

.
Met nadruk wil ik u zeggen dat ik uitsluitend spreek uit en met eigen ervaring en mij niet inlaat met hetgeen waar ik geen weet van heb of onvoldoende ben geinformeerd. Tot de volgende keer.

Hans Slijkhuis
 

Opleiding in Apeldoorn

Koning Willem 3 kazerne te Apeldoorn. De bakermat van het Wapen der Koninklijke Marechaussee

Toen wij, in 1948, als tweede groep begonnen aan de opleiding in Apeldoorn was de Koninklijke Marechaussee een beetje gewend aan de mariniersmentaliteit en hun doen en laten. Die ervaring hadden ze opgedaan bij de eerste groep.

 Het probleem was echter dat wij helemaal niet aan hun mentaliteit waren gewend en dat ook niet konden opbrengen. Wij pasten ons wel aan, maar onze manier van denken, doen en laten was toch even iets anders. Dat lukte die mariniers heel goed, want er is nooit iemand krijgstuchtelijk gecorrigeerd.

Maar wij kwamen dan ook niet om marechaussee te worden, maar om kennis op te doen die afgestemd was op de toekomstige MP taken van het Korps Mariniers. Onze groep bestond uit ongeveer 16 man en werd ingedeeld bij de 2e opleidingscompagnie, de zg. dienstplichtigenopleiding, waarvan de opleidingsduur zes maanden was.

 Ik kan u verzekeren dat dit een zeer pittige opleiding was op het gebied van wettenkennis, rechtsprocedures, het opmaken van processen-verbaal, het doen en afronden van onderzoeken inzake strafbare feiten tot het oplossen van knellende verkeerssituaties. Ik noem er zo maar een paar, maar zal er ongetwijfeld nog enkele vergeten. Samenvattend was het een vol bezet leer en lesprogramma die geen onderbrekingen toestond. Leren, leren en nog eens leren was het motto ,met tussentijds de tentamens ,waar men er van uitging dat een 6 een onvoldoende was. Ga er maar tegen aanstaan met je 17 lentes, want zo oud was ik toen.

Dat niet iedereen dit tempo kon volhouden, of de leerstof kon opslaan, was dan ook niet uitgesloten en enkele hebben de opleiding dan ook voortijdig moeten verlaten. De geen die de eindstreep wel haalde deden dat dan ook met zeer goede cijfers. Een ieder voor zich dacht toen dat hij de beste jurist van Nederland was. Niets bleek echter minder waar te zijn, maar enige ijdelheid en trots was ons toen niet vreemd. Ik was een van die ijdele mannen.

Al die opgedane kennis werd door de Korpsleiding geëvalueerd en verwerkt tot een les en leerprogramma wat afgestemd was op de komende MP taken binnen de Koninklijke Marine. Lesboeken en voorschriften werden ontworpen en de toegekende bevoegdheden en werkwijzen werden vastgelegd in de bekende circulaires voor de zeemacht. Opleidingen werden geformeerd en men kon aan de slag met als instructeur de mannen uit de opleiding in Apeldoorn. Het werkte perfect en dit proces werd van “vader op zoon” voortgezet zolang de MP bestond.

Hoe het na 1981 is gegaan weet ik niet want toen heb ik het Korps verlaten met FLO. Uit mijn opleidingstijd weet ik nog enkele namen zoals de korporaals Starreveld en Duif en verder de mariniers Ramp, Tilborg, Vos, van Hees, Schalke, Derks, Kegel, Lambrecht. Dit is een korte impressie om u een indruk te geven van waar en hoe de MP is ontstaan en hoe het zich verder heeft ontwikkeld.. Tot het volgende hoofdstuk

.
Hans Slijkhuis
 

MP in Nieuw Guinea

Mart Kleverlaan (l) en Hans Slijkhuis(r) bij de groep Biak 1960

De MP groepen in Nieuw Guinea werden geformeerd in de eerste maanden van 1955 en stonden onder commando van de Eerste Luitenant der mariniers Wijnands die zelf was geplaatst in Hollandia. De bestaande groepen waren toen gestationeerd in Sorong, Biak en Hollandia. Dit gebeurde binnen een zeer kort tijdsbestek en als ik mij goed herinner was Sorong de eerste MP groep in NNG waarna kort daarna de twee andere werden geformeerd. Men zou kunnen zeggen, bijna gelijktijdig.

Over die periode kan ik alleen spreken over Sorong waar een compagnie mariniers was gelegerd in het Generaal van Dalenkamp in het centrum van Sorong. Die legering werd toen nog gedeeld met personeel van de Koninklijke Landmacht die voornamelijk bestond uit oude KNIL militairen. De commandant van de marinierscompagnie was de Kapitein der Mariniers N.van Dam met als oudste officier de Kapitein der Mariniers F. van Duynen.

Namen van mensen die toen bij die groep diende waren oa. Marn.2 Jack .Kuyp en de Korporaal der Mariniers Piet Sengers. Behoudens dat die mensen gewoon hun dienst deden, kan ik er niet veel over vertellen omdat ik in mei 1955 naar Nederland terugkeerde, na een verblijf van 18 maanden in Nieuw Guinea.

Begin 1960 werd ik echter weer naar Nieuw Guinea uitgezonden en werd daartoe geplaatst bij de MP groep te Biak met als groepscommandant de Korporaal der Mariniers Pim Aveling. Een geweldig mens. Mijn bedoeling was om een term van drie jaar te maken en mijn vrouw te laten overkomen hetgeen ook is gebeurd. De tijd op de wachtlijst van woningzoekende was echter ongeveer zes tot negen maanden en dat was geen prettig vooruitzicht.

Na een relatief kort verblijf op Biak, enkele maanden, kwam men tot de overtuiging dat er ook een MP groep in Manokwari moest komen want die mankeerde nog in de MP bezetting terwijl daar niet alleen een operationele compagnie was gelegerd, maar tevens de vervolgopleidingen van marinierspersoneel wat kersvers uit Nederland kwam. Mij werd toen de mogelijkheid geboden om overgeplaatst te worden naar Manokwari om aldaar als kwartiermaker een MP groep op te zetten. Ik heb daar gretig gebruik van gemaakt en na enkele weken was de groep MP Manokwari inzetbaar en hadden de zelfde faciliteiten als de MP groepen elders in NNG.

Na mijn aankomst in Manokwari had ik binnen een week een huis en veertien dagen later arriveerde mijn vrouw. Hoe het ons als gezin daar vergaan is kunt u lezen bij “Mijn verhalen” Een geweldige tijd. Logistiek was de groep ter beschikking gesteld van de Commandant Maritieme Middelen Manokwari, de Majoor der Mariniers W.Edauw en operationeel aan de Cdt. 41 Inco. Dat waren in volgorde de Majoor der Mariniers v.d.Rijdt, Ernste, Schoenzetter en als laatste de Majoor Eykenboon

Het werk van de MP verschilde niet veel met die van de andere groepen met dit verschil dat er door enkele leden van de groep Manokwari , waaronder ik zelf, ook inlichtingenwerk werd gedaan en onderzoeken naar strafbare feiten waar dan een speciale opsporingsbevoegdheid werd toegekend die dan van toepassing was zolang als nodig werd bevonden en dat was heel rekbaar.

Toen echter de situatie met Indonesië escaleerde was er voor de MP, in Manokwari,  niet veel meer te doen wat betreft hun oorspronkelijke werk. De Cdt.41 Inco besloot toen de groep, aangevuld met een korporaal der mariniers als inlichtingen o,off. en twee burger informanten, een geweergroep samen te stellen met speciale opdrachten in het operatiegebied van de Radja Ampat en later Merauke. Vele opdrachten op dat gebied zijn door hen uitgevoerd waarbij het vijandelijk treffen met vuurcontact ook tot de realiteit behoorden. Gedurende die gehele operationele periode heb ik opgetreden als geweergroepscommandant. Enkele malen ging zelfs de Majoor Schoenzetter zelf mee tijdens zo’n missie. Misschien niet gebruikelijk, maar wel waar.

Verwacht van mij geen details of bijzondere opvallende gebeurtenissen want dan moet ik u teleurstellen. Ik en alle andere MP mariniers deden gewoon hun werk net als al die andere mariniers. Enkele hebben zich bovenmatig dapper gedragen en zijn hiervoor ook, volkomen terecht, onderscheiden. Zie hiervoor de “Ererol” Dit zijn mannen die het grootste respect verdienen en ook krijgen.

Bij mijn weten is de groep MP Manokwari de enige groep in NNG geweest die als MP groep operationeel is ingezet. Na het tot stand komen van de overdracht werd de 41e Inco weer geplaatst in Manokwari en  pakte de MP groep weer de draad op die gerelateerd was naar hun oorspronkelijke taak en dit hebben gedaan tot hun vertrek naar Nederland. Ik heb geprobeerd u een idee te geven over het reilen en zeilen van de MP in Nieuw Guinea en dan uitsluitend zoals ik het heb meegemaakt. Het verhaal is lang niet compleet, maar voor hen die er geweest zijn is er voldoende om er zelf bij te bedenken en zij die dat ontberen is het in ieder geval een indruk.

Hans
 

Enkele foto-impressies uit de Nieuw Guineatijd

Uit Australie groet ik al mijn oude korpsvrienden. Het gaat hier goed en heb nu even “rusten bij de stukken”.

Mariniers MP in het voormalige Nederlands Indie

Bij het oprichten van de Mariniersbrigade werd meteen een detachement Militaire Politie in de organisatie opgenomen dat gerekruteerd werd uit het aanwezige marinierspersoneel. Hier betekende de letters MP dus wel degelijk Militaire Politie met een gehele of gedeeltelijke opsporingsbevoegdheid. Dit was c.f. de richtlijnen zoals die bestonden bij de USMC waar de brigade een afspiegeling van was.

Er werd een strenge selectieprocedure toegepast om toegelaten te worden want het was natuurlijk wel een voorbeeldfunctie. Onder hen waren verschillend oud politiemensen die zich als OVWer hadden gemeld en dus de nodige politiekennis hadden. Enige kennis van wetten, voorschriften en bepalingen was natuurlijk wel gewenst en werd ook onderwezen in een korte opleiding, maar het belangrijkste was het tactvol optreden. Men had immers te maken met mariniers die dagelijks hun leven in de waagschaal zette in een oorlogssituatie en daar ga je toch iets anders mee om dan met personeel die de EMV volgen in Doorn en lopen te passagieren in Zeist.

Denk nu niet dat door de MP in Soerabaja niet met gezag werd opgetreden of veel oogluikend werd toegestaan want dan maakt u een grote vergissing. Er werd streng en consequent opgetreden tegen overtreders, maar wel met begrip voor situaties. Het maken van rapporten of processen-verbaal was dan ook niet hun eerste optie. Op die manier ontstond er een wederzijds begrip en respect voor elkaar en de beoogde doelen werden dan ook dikwijls met een mondelinge correctie bereikt.

Maar….indien het nodig was en de situatie dit rechtvaardigde gingen de MPers ook tot het uiterste en was er voor hun opponent geen weg meer terug. Het werk verschilde niet veel met de algemene MP taken, maar de situatie waarin dat gebeurde was wel iets anders. Legering, uitrusting en voertuigenpark waren bijzonder goed en de samenwerking met de Koninklijke Marechaussee en Burger Politie waren probleemloos. Zo heeft die eenheid jaren gefunctioneerd.

Toen medio 1949 de reorganisatie was voltooid, de mariniersbrigade al was opgeheven en het amfibisch bataljon was geformeerd, werd ook de MP een nieuw leven ingeblazen. Was het zo dat de MP uitsluitend in Soerabaja was gelegerd, nu werd er ook een eenheid geplaatst in Batavia wat toen Jakarta ging heten. De groep Soerabaja kwam onder bevel van de Majoor der Mariniers Meerdink en die van Jakarta kwam onder bevel van de Eerste Luitenant der Mariniers van der Rijdt. Ik werd toen van de compagnie van Kapitein Schoenzetter overgeplaatst naar de groep Jakarta.

Deze groep werd tijdelijk ondergebracht in de plaatselijke KNIL kazerne waar ook een grote eenheid van de Marechaussee gelegerd was en behoorde tot de eenheid 1 MP.1.Toen echter het KNIL werd ontbonden werd deze kazerne buitendienst gesteld en werd de Mariniers MP ondergebracht in particulieren woningen in een bestaand woonwijk in het centrum van de stad terwijl de Marechaussee werd geplaatst in de oude Koning Willem 3 kazerne aan de Berenlaan aan de rand van de stad.

Binnen onze  MP groep werden toen twee nieuwe  eenheden opgezet en dat waren de VOD, wat staat voor verkeersongevallendienst en de recherche. Deze eenheden verrichten hun werkzaamheden bij de Marechaussee aan de Berenlaan en hadden daar ook hun werkruimte. Dus uitsluitend de werkzaamheden, want logistiek en administratief vielen ze gewoon onder de groep MP van de Mariniers. Dit werd gedaan om de werkzaamheden en taken, die op elkaar afgestemd waren, goed gecoördineerd te laten verlopen.

Vanwege mijn opleiding in Apeldoorn werd ik geplaatst bij de recherche met de Korporaal der Mariniers van de Berg die afkomstig was van de VDMB(veiligheidsdienst mariniersbrigade) . Vergeet niet dat ik toen 18 jaar was en toen te maken kreeg met feiten en gebeurtenissen waar ik het bestaan niet eens van wist. Gelukkig kreeg ik altijd steun van de wat rijpere en meer ervaren mannen, maar ik heb toch ook wel eens voor nijpende situaties gestaan.

Dit werk heb ik gedaan tot 20 december 1950 en ben toen met de “Grote Beer”naar Nederland teruggekeerd om daar op 11 januari 1951 aan te komen. Na een kort verlof werd ik geplaatst in de VGKAZ te Rotterdam bij…….de MP. Daarna ging ik als baksmeester naar de opleidingen in Doorn want dat had ik nog nooit gedaan omdat mijn loopbaan bij het Korps nog maar net was begonnen

Slotwoord
In bovenstaande relaas heb ik geprobeerd u, in vogelvlucht, een beeld te schetsen over het ontstaan, bestaan en het verloop van de MP bij het Korps Mariniers. Ik herhaal met nadruk dat ik uitsluitend dat geen heb vermeld wat ik zelf heb ervaren en niet meelift op de gebeurtenissen van andere. U mist dan ook de MP in de Nederlandse Antillen. Ik weet dat die nog bestaat, maar heb ze nooit meegemaakt want op Aruba was toen geen MP toen ik er woonde en geplaatst was en daarbij heb ik nooit bij die eenheid daar gediend. Om het leesbaar te houden heb ik niet alles vermeld en dat moet ook niet want overal gaat er wel eens iets niet goed. Wilt u over een bepaalde passage wat meer informatie, dan hoor ik dat graag van u.
Met vriendelijke groeten

Hans Slijkhuis
 

Uit het verre verleden

Hier een foto uit het verleden en die is ingezonden door ou MPer Mart Troost. Indien er mensen zijn die zich herkennen dan kunnen deze reageren

Even voorstellen

Ik vond het wel gewenst en gepast dat de bezoekers ,van de zeer goed georganiseerde  reünies van oud  MPers,eens weten wie de personen zijn die dat realiseren. Ik stel ze dan ook graag aan u voor en op de afbeelding ziet u ze staan. Het zijn Vera en Jan Hartog. Zij zijn de motor van de bijeenkomsten en zorgen er voor dat u en ik, met onze partners, even gezellig bij elkaar kunnen zijn met alles er op en er aan. Ik kan u verzekeren dat ze dat met de meeste voortvarendheid doen. Vera en Jan zijn een uitstekende gastvrouw en gastheer die de bezoekers het gevoel geven dat ze welkom zijn en voor een ieder aandacht hebben. Voor 2009 staat er weer een reünie gepland waar zowel over informatie, datum en locatie de voorbereidingen in volle gang zijn. Vera en Jan zijn geen mensen die graag op de voorgrond dringen en daarom wil ik met nadruk stellen dat deze publicatie op mijn verzoek plaats vind, in overleg met enkele collega’s en tenslotte met hun instemming.
Hans Slijkhuis
 

Uit de oude doos

Foto en tekst is van Arie de Keyzer, oud marinier van de Marbrig

Ik heb met interesse jouw verhalen over jezelf gelezen. Jij hebt dus ook nog bij de MP gediend, maar naar ik begreep, niet in Surabaja. Hierbij is een foto uit een boek van MP ers op Genteng Kali. VLNR: Driesel, Weijermans en Chiel v.d. Berg. Ik weet niet of je ze kent, maar misschien toch wel interessant die jongens op die grote Harleys.

Arie de Keyzer

2e MP Reunie in november 2009 te Soesterberg

In november 2009 werd er weer een succesvolle reunie gehouden voor de oud MPers van het Korps.Door verbouwing aan de VGKAZ werd er deze keer gekozen voor een lokatie te Soesterberg. Het waren weer Vera en Jan Hartog die voor een sfeervolle dag zorgde en de organisatie tot in de perfectie hadden geregeld. Vera en Jan, bedankt voor de fijne dag.

De fotograaf was Jaap de Bruin

Uit de oude doos

Peter van de Berg in vol ornaat bij de MP Amsterdam begin jaren 60

Peter, knielend, met een collega. Ook in Amsterdam

Peter van de Berg was een voorbeeld van een goed marinier en wist precies hoe hij, als jong marinier in zijn functie van MPer problemen moest aanpakken. Hij was mijn patrouillemaatje en kon altijd op henm rekenen. Ik behoud prettige herinneringen aan hem.

Hans