Oud marinier John Visser ging met eigen vervoer naar Normandie , niet alleen om enkele dagen vakantie te houden, maar ook om een bezoek te brengen aan het gebied waar de grootste landingsoperatie heeft plaats gevonden. In de herfst van zijn leven was het zijn optimale wens om een bezoek te brengen aan het Ereveld waar duizenden kameraden hun laatste rustplaats vonden. Tijdens deze opname was John in de veronderstelling dat hij daar alleen was, doch een bevriende relatie legde dit moment op de gevoelige plaat vast waarna John mij uiteindelijk toestemming gaf dit op mijn site te zetten in deze rubriek. Zonder media aandacht en andere publiciteit bracht John het grootste eerbewijs aan hen die het grootste offer brachten nl. het “Eresaluut” Ook hij kwam , alleen en van ver, om op een gepaste wijze te herdenken.
John bracht dit Eresaluut ook voor ál onze kameraden die het grootste offer hebben gebracht in dienst van de vrijheid in het voormalig Nederlands Indië, Nieuw Guinea en alle andere regio’s, waar ook ter wereld. Een oud marinier waardig! Iedere veteraan verdiend erkenning, respect en waardering. Ga naar onderstaand filmfragment en sta even stil. Zij vielen in dienst van het Vaderland
Hans Slijkhuis.
 

Kranslegging te Surabaya

Op 25 Januari 2008 vond er een kranslegging plaats op het Ereveld “Kembang Kuning”te Surabaya door de Luitenant-Generaal der Mariniers R. Zuiderwijk, Commandant der Zeestrijdkrachten. In aanwezigheid van vele autoriteiten en belangstellenden was het een indrukwekkende plechtigheid en werd op een waardige wijze even stil gestaan bij hen die het grootste offer brachten

Ook oud marinier John Bruininga ging terug nar de plaats van wel eer. Tijdens een vakantiereis naar Indonesië was ook voor hem de uitdrukkelijke wens zijn respect en eer te betuigen aan hen die het leven lieten in dienst van het vaderland. Voor hem geen TV of andere media-instanties. Zij die daar rusten deden hun plicht. John deed zijn plicht en bracht hen in stilte het Eresaluut. Dat is herdenken. Om dit te realiseren moest John, op extra eigen kosten, een flinke omweg maken. Hier ziet u hem bij de laatste rustplaats van Generaal Spoor te midden van zijn gesneuvelde  troepen die hij aanvoerde. Hij kwam van ver om in eenzaamheid te herdenken.

Het Korps monument voor alle omgekomen mariniers.

HERDENKEN

Op iedere 4 mei worden in Nederland de slachtoffers herdacht uit de tweede wereldoorlog en de geweldsconflicten van na die periode. Vlaggen gaan halfstok, ceremonies vinden plaats op diverse locatie’s die daarvoor in aanmerking komen en kransen en bloemen worden gelegd bij de graven en gedenktekens.
Het centrale punt is altijd de plechtigheid in Amsterdam waar bij het Nationaal monument een indrukwekkende plechtigheid plaats vindt in aanwezigheid van Hr.Ms. de Koningin, de Kroonprins en verdere leden van de Koninklijke familie. Tevens zijn ruim vertegenwoordigd, de minister-president met zijn ministers de regeringsvertegenwoordigers, de bevelhebbers der strijdkrachten, gemeenten en overheidsbestuurders en tal van vertegenwoordigers uit diverse veteranen organisatie’s. Het is een groots opgezet geheel met als enig doel; het gedenken en herdenken. Ook ruim aanwezig zijn de media voor beeld en geluid om alles zo duidelijk mogelijk en volledig bij de kijkers thuis te brengen.
Ik begrijp heel goed dat er één centraal punt moet zijn vanwaar, landelijk, de hoofdplechtigheid moet plaats vinden en waarbij het gedenken van alle slachtoffers en nabestaande centraal staat. Het verdient dan ook alle waardering zoals dat door het herdenkingscomité al vele jaren wordt gedaan. Respect hier voor is op zijn plaats. De publieke belangstelling is gelukkig ook erg groot hetgeen betekent dat het thema onder de bevolking nog steeds leeft en dat moet vooral zo blijven. Wat echter niet vergeten mag worden is dat er meer van deze plaatsen zijn waar plechtigheden, zoals op 4 mei, plaats kunnen vinden, maar waarbij de aandacht heel wat minder is en soms helemaal niet terwijl het toch om het zelfde herdenken gaat.Zie de verschillen, in opkomst, tussen Amsterdam en b.v. de Waalsdorpervlakte, de Grebbeberg , oorlogsbegraafplaatsen en andere lokale of regionale gedenktekens of plaatsen.In genoemde volgorde is de opkomst geringer of zelfs geen. Zelf denk ik dat de media-aandacht hier een grote rol in speelt en aan de één meer aandacht schenkt dan aan de ánder. Geconfronteerd worden met hoogwaardigheidsbekleders en het in beeld komen, op de tv, is voor vele bezoekers niet onbelangrijk waarbij het deelnemen, of bezoeken van de plechtigheid wel eens doet denken aan z.g. rouwentertainment.

Gedenken en herdenken doe je van binnen uit met een uiterst respect voor de slachtoffers en dat vooral op alle plaatsen die daarvoor bestemd zijn met een intentie van verbondenheid. Gelukkig denken de meeste Nederlanders er ook zo over en is hun warme en welgemeende deelname en belangstelling zeer op prijs te stellen.Bij veteranen ligt dat iets anders. Deze groep is weliswaar in grote getale aanwezig bij grootschalige plechtigheden, maar vergeten ook de kleinere niet.

 Regelmatig wordt hier over melding gemaakt in de diverse veteranenbladen. Bij hen geldt meer het doel en de behoefte om aanwezig te zijn om, desnoods, in eenzaamheid te gedenken. Een gedrag dat een veteraan waardig is. Waar ik mij nog steeds aan stoor is dat ik bij een fusilatieplaats, kenbaar gemaakt met een eenvoudig kruis, op 4 mei een goedkoop bosje bloemen zie staan dat er door een gemeente ambtenaar is neergezet of nagelaten dat te doen. Kan dat nu niet anders? Ja, natuurlijk wel. Als men minder, of liever helemaal niet, op rouwentertainment is gesteld kan men daar een meer waardige invulling aan geven en heeft 4 mei een completere betekenis. Voor de goede orde; laat alles nu bestaan zoals het bestaat, maar voeg daar iets aan toe of…….. ietsjes meer. Veteranen vergeten hun vrienden en strijdmakkers nimmer. Zij komen van ver om in eenzaamheid te herdenken. Denk er eens over na.

Met groeten Hans.

Met Veteraneneer naar laatste rustplaats

Op woensdag, 29 december 2010, werd Jaap Slijkhuis door zijn kinderen, familie en vrienden naar zijn laatste rustplaats gebracht, Jaap was op 23 december, na een aflatende gezondheid op 87 jarige leeftijd overleden. Ondanks zijn heengaan had een ieder er vrede mee zodat er aan zijn lijdensweg een eind was gekomen

.
Hij was trots dat hij veteraan was en zijn vaderland onder moeilijke omstandigheden heeft gediend. Het was dan ook een emotionele en indrukwekkende ervaring dat rond de baar een Erepeloton stond bestaande uit veteranen. Hun aanwezigheid en optreden was boven alle lof verheven en heeft menig traantje doen vloeien. Tot slot van hun aandeel werd, aan de voet van de baar en in linie het Eresaluut gebracht waarna de familie afscheid nam van de overledene. Dat hij ruste in Vrede.
 

Aanwezig tot het laatste moment

Dag papa, je bent nu weer bij mama. Bedankt voor alles en rust in vrede met mama.  Uw dankbare kinderen en kleinkinderen

Vergeet hen niet.

De tekst op de afbeelding zegt voldoende.Voor meer informatie en motivatie ga dan naar ingezonden stukken van Peter Boegborn. De periode 1950-1962 zal nog worden aangebracht,

(tekst en opmaak Jos Slijkhuis)