Ter inleiding.
Theo Janssen is oud marinier en heeft van 1953 tot 1955  in Nieuw Guinea gediend als pelotonsverpleger bij de 21^e Inco. Na zijn demobilisatie heeft hij een goede carrière afgerond, in de burgersector, als verpleegkundige in diverse specialiteiten.

 welke hij als schrijver in de loop der jaren schreef voor kranten, tijdschriften en periodieken, waarbij muziek en met name het accordeon, als een rode draad loopt.
Hij doet dit met een groot gevoel voor humor, de realiteit weergevend en waarbij hij zichzelf niet spaart.

Ik kan deze artikelen van harte bij U aanbevelen en wens U veel leesplezier.
Met groeten, Hans.

Tussen deze twee momenten zit een hele lange weg van ervaring, kennis, kwaliteiten en passie.

ABRAHAM ....

. . . . . . wie hem gezien heeft gaat zich vaak heel anders gedragen dan normaal, anders dan voorheen zal ik maar zeggen.
Je zou bijna willen spreken van bizar gedrag. Ze gaan zich dan hullen in lederen kleding, kopen de dikste en de zwaarste motor die er te koop is of schaffen zich een supersnelle bolide aan.
Vaak zie je ze ook verschijnen met piepjonge vriendinnen, alhoewel deze meer aangetrokken worden door de motor ofbolide dan door Abraham himself

Kettingzagen,elektrisch of op benzine, cirkel en decoupeerzagen met en zonder stofzak, elektrische schroevendraaiers,links en rechtsomdraaiend met bits en oplaadapparatuur, schuurmachines,laserwaterpas,draai en klopboormachines,acculader enzovoorts enzovoorts. Menig klussenbedrijf zou het water in de mond lopen bij het zien van al dat moois en ... allemaaltopmerken.

Het schuurtje is uitgegroeid tot een heuse werkplaats, uiteraard met verstelbare werkbank en een takel aan het plafond.Niks meer in een kist, nee nee .... keurig netjes opgehangen in ijzeren rekken en uitgestald op schappen. En Abraham .... ? Die staat ervoor,kijkt er naar en mompelt iets van .. "goed gereedschap, daar k-unje wat mee". Sarah staat naast hem, geniet mee en fluistert iets over een tuinhuisje, een sauna op zolder,een nieuwe planken vloer en een Frans balkonnetje.

Of Abraham er wel de tijd voor heeft ... ? persoonlijk voel ik mij een gelukkig mens, ondanks, of misschien wel dank zij Abraham. Mijn gereedschap ligt in een gepolsterd koffer, als ik dat koffer openmaak lacht het mij toe,met een glanzend zwarte glimlach.Op de voorkant prijkt in zilveren letters trots zijn naam; "Pigini", en in kleinere letters eronder .... ;

Theo Janssen

Die je wordt opgedrongen tot het je strot uitkomt, waar je niet omgevraagd hebt en die de keus is van iemand anders die quasi muzikale terreur uitoefent.
In supermarkten, in warenhuizen, in de wachtkamers van huis, tand en dierenartsen, van specialisten en ook in de wachtkamer van de oorarts.

Vanaf September tot en met 31 December, of je nou op wintersport bent of dat je je kostbare vakantiedagen doorbrengt in het bloedhete Ouagadougou (dat bestaat echt), je wordt er vierentwintig uur per dag gehersenspoeld met bells die blijven jingelen en met rednosed rendieren, die volgens mijn oud biologieleraar helemaal niet bestààn!

Hebt U wel eens naast een voorgesorteerde auto gestaan?
Dacht U óók dat ze die van binnen aan 't slopen waren met een dikke hamer?
Of dat iemand met geweld probeerde zijn portier te openen met een pneumatische hamer? Foutje dan. ..
Uw buurman automobilist luisterde naar zijn fàvoriete muziek, nouja, muziek? En of je wilt of niet, en of je er van houdt of niet...je moèt en je zal luisteren. Dus toch muzikale terreur ... !

Een telefoontje plegen levert al gauw een metalen stem op met de mededeling,"er zijn nog zestien wachtenden voor U", ... en dan breekt de muziek weer los, meestal James Last in concert met "Elvira Madigan".
Op zich best mooi om naar te luisteren, maar of de telefoon de juiste toon kan produceren betwijfel ik ten zeerste, alsof het uit een conservenblikje komt.
Wie weet wie de keuze maakt en wie het allemaal regelt?

Wie weet...waarom ik gedurende de Paasdagen tientallen malen de Mattheus Passion via diverse toeters en bellen in mijn gehoororganen krijg gepompt terwijl ik niemand erom gevraagd heb ... ?
Bij mij in de buurt ligt een 'Jeansshop", maar daar kun je niks kopen want de muziek (?) staat er altijd zo hard dat de jufftouw die er als verkoopster is aangesteld je toch niet verstaat.

Wie weet...waar die muziek vandaan en wie het allemaal regelt?
Hebben we daar misschien een ministerie voor ... of een speciale ambtenaar ... ?

Als je met meer dan twee personen op straat staat te praten heb je al een demonstratievergunning nodig en als je een proppenschieter voor je zoontje hebt gemaakt moet je over een wapenvergunning beschikken, een sigaar of pijp roken mag alleen nog maar onder de afzuigkap, maar muziek mag overalje hebt maar te luisteren, of je wilt of niet en al komt het je strot uit.

Je eigen muzikale keuze mag je niet meer maken en je eigen volume mag je niet meer bepalen,althans niet in het openbaar.

Wie weet...waar die muziek vandaan komt en wie het regelt...?
Muziek, die muziek verziekt .. .!

Theo Janssen

Dik .... !

Volgens mij hebben de Engelsen dat record al een èèuwigheid.
Of je die Britse toeristen nu tegenkomt in Santa Ponsa op Mallorca of er tegen opbotst in Valkenburg aan de Geul, het maakt niets uit. .. !

Je hoeft in Sussex of in Wales maar een willekeurige supermarket te bezoeken en prompt kom je ze tegen ...
Alsof ze zojuist onder een grote platte kei zijn uitgekropen ...

Rauw vlees, geteisterd door het eerste ultraviolette licht van de zon. Dik ... vet ... en spekkig!
Hoe komt dat, vraagt u mij.

Hebt U wel eens goed rondgekeken in die supermarket van Sussex of Wales?
Alle schappen, op ooghoogte en binnen handbereik zijn tot aan de rand gevuld met koekjes, met mierzoete roze glazuurlaagjes.
Keekjes, gevuld met gelig groene lagen botercrème.

Een geluk dat er geen verplichte consumptie bestaat, dus bestellen we alleen maar koffie, om wakker te blijven op die vele honderden kilometers autobaan die we nog te gaan hebben Misverstand .... de koffie bestaat uit water waarin de borden van de vette worsten gewassen zijn, en de suiker en de melk blijken "Ersatz" te zijn.
Hij komt trouwens uit de machine waaruit zojuist een trucker twee liter remolie tapte. Weg .. weg .. weg dus, langs al die dikke lijven, naar buiten en naar huis.
Wat maakt 't trouwens uit wie de diksten van Europa zijn.
Tegen de Amerikanen kunnen we toch niet op, dus over diè eetgewoonten wil ik het hier helemaal niet hebben.
Thuis probeer ik zelf eerst maar eens een kilootje of tien kwijt te raken, want mijn accordeon die vroeger zo mooi verticaal aan mijn lijf hing, heeft steeds meer de neiging om een diagonale positie in te nemen.
Hoe komt dat toch?
Theo Janssen

Heerlijk ... fietsen in de lentelucht en genieten van de vogels die hun tijd al knuffelend doorbrengen in de geurende lindeboom
In mijn bloementuin heb ik minimaal een schop diep gespit,de rozen gesnoeid en het compostvat al drie keer leeg moeten maken.
Jammer alleen dat de lente het kortste seizoen van het jaar is. Zo kort, dat je geen moment mag verliezen. Het is zo voorbij.

De mooie avonden benut ik met muziek luisteren, muziek maken en het lezen in een mooi boek.
Zo las recentelijk een boek van ene mijnheer Aristoteles.

Ik dacht eerst dat dat de keeper van de F.C.Saloniki was, maar dat bleek een misverstand. Aristoteles was een wijsgeer weet ik nu beter, en volgens hem heeft de wijsbegeerte of filosofie geen enkel aantoonbaar nut.
Alleen het abstracte geluk dat wijsbegeerte met zich meebrengt blijkt de reden te zijn van de beoefening ervan (hebt U hem?).
Volgens mijnheer Aristoteles zijn er maar twee mogelijkheden om een zinvol leven te leiden. A; je beoefend wijsbegeerte, of B; je pleegt zelfmoord.

Al het andere is"zinloze tijdvulling en dom gepraat" volgens Aristoteles, waardoor het vermoeden ontstaat dat hij destijds al over radio en teevee beschikte.

Tijdens de lentewerkzaamheden in de tuin heb je veel tijd om na te denken en als je in je eentje door Limburgs bloeiende velden en weiden fietst, denk je vaak heel diep na, zó diep soms dat je dwars door een bloeiende meidoorn filosofeert, en dat komt wel even aan.
Een fiets is wat dat betreft het meest wijsgerige voertuig waarover je kunt beschikken.
Je zit erop .. je berijdt hem.,je neemt waar .. je past je tempo aan en begeert de wijsheid .. thats all De rest komt vanzelf, en ook de conclusie dat helemaal nièts vanzelf komt en dat geluk soms heel veel moeite kost.

Als ik dan mijn karretje in de garage gestald heb,een eindeloos heerlijke douche heb genomen.op het bankje in mijn tuin zit en op verzoek van mijn wederhelft het "Blumenlied" van Gustav Lange uit mijn Pigini laat vloeien,weet ik dat geluk in de lente iets minder moeite kost...
Theo Janssen

PINKSTEREN ...

"Lekker weertje" zegt de heer in hemdsmouwen aan de overkant ..
"Nou, en of' roep ik terug .. Ik zit ergens in een kleine hotelkamer en hij in de zijne en een smalle binnenplaats ligt tussen ons in de diepte ..
Twee vreemdelingen in een hotel in een vreemde stad. De mooie avond geeft ons aanleiding even contact te zoeken.

Het is altijd een heer denk ik,nooit eens een gezellige dame die de verdwaalde hotelgàst een vriendelijk onverwacht woord toewerpt. Dat komt alleen maar voor in soaps en in tweederangs films. De werkelijkheid is zo nuchter en zo onromantisch.

"Waar komt U vandaan" vragen de hemdsmouwen,"uit Brunssum","ik uit Zwolle". Dan zegt hij over de diepte heen dat hij mij ee:p. goede nachtrust toewenst en knipt het licht uit .. Mensen in een hotel zijn altijd anders dan mensen op straat of mensen thuis. Hier is nu een heer uit Zwolle die tien meter van mij afligt op een vreemd bed.
Een heer als zovele heren, uit den Haag, of uit Bagdad, of uit Delfzijl. Een heer met een tas voor drie dagen, wat ondergoed,een schoon overhemd en toiletgerei. Wij wonen onder hetzelfde dak in dezelfde vreemdheid en wij weten niets van elkaar, alleen waar wij vandaan komen en waar wij niet vreemd zijn.

Ik zou hem willen vragen,"broeder,wat doet gij onder de zon? Makelaar in onroerend goed? Fabrikant van suikergoed? Vertegenwoordiger in paramedische artikelen? Muzikant?" "Hoe gaat het met mevrouw, en met de kinderen?
Leest U nog wat anders dan de krant? En wat dan wel? Waar gaan Uw politieke sympathieën heen?Postzegelverzamelaar,voetbal, vissen,muziek?

Ik kijk in de duisternis van zijn kamer. Ik heb toch het recht iets over hem te weten,niet waar. Je gaat toch niet zomaar onder èèn dak, in twee bedden liggen met een heer uit Zwolle die zegt dat het lekker weertje is? Het is stil in het hotel, en overal liggen heren bij hun toiletartikelen te slapen. Honderd gestreepte pyama' s,honderd tandenborstels,honderd waslapjes,honderd zielen. Boven de binnenplaats een heldere hemel.De zoete nacht stroomt mijn kamer binnen.

Goede nacht man uit Zwolle, en goede nacht honderd vermoeide mannen uit Bagdad en Delfzijl. Wij slapen in èèn huis en wij weten van elkaar niet wie wij zijn. Ik weet niet waar U morgen naar toe gaat, wat U Zondag zult doen en wat Uw Pinksterplannen zijn. Zo kom je van een vreemde heer aan de overkant, via zijn waslapje tot Pinksteren. Ik denk aan Pinksteren. Wat heb ik met Pinksteren gedaan?

Ik herinner mij een paar Pinksterens van mijn leven. Een wandeling in de buurt van Sankt Goar,pas getrouwd, zwaar verliefd (nog steeds overigens),een gedekte tafel in de schaduw van oude bomen, landwijn, eieren, brood en een oude man die zachtjes voor zich uit onbekende melodieën op een nog oudere accordeon speelde. Een morgen in een hotel is Agay bij Saint Raphaël. Een warme zon en geurige koffie. Op de veranda (alweer) een grijze oude heer met een tint over zijn borst,beide handen steunend op een twaa1f·bas accordeon die blonk: van Pinksteren maar waarop hij niet speelde. Wonderlijk, dat ik nu aan die oude mannen denk.
Het is wel vijfendertig jaar geleden en ik zie ze nogMet de op Pinksteren,door de Beemster met twee doodstille plaatsjes,De Rijp en Graft. Ik was de enige die die ochtend door de kleine straten liep. Het was geloof ik de stilste Pinksteren van mijn leven. En èèn Pinksteren was ik op een klein eiand,in de Stille Oceaan. Een bergtop met de Nederlandse vlag op het huis van de gouverneur. Een stukje Nederland van twaalf vierkante meters,midden in de Stille Oceaan. Er wonen duizend mensen. Een dorp tussen hoge rotswanden.

Avonds in een hotelkamer, in stilte gaan gedachten vreemde wegen. Van. een heer uit Zwolle naar oude mannètjes met accordeons en een eilandje in de tropen.
Wat doet U dit jaar met Pinksteren. .. ?

Theo Janssen

VAKANTIE ...

Pleeg je te besteden op Ibiza, Kreta, Helgoland ,Ameland, of op,of in andere exotische werelden.
Helaas, dat was dit jaar niet aan mij besteedt.
Nee .. ik moest en ik zou een vijver in de tuis aanleggen,ter meerdere ere van de familie en het milieu en aldus geschiedde.

Temperaturen van rond de dertig graden mochten niet deren Veel graafwerk, met een loerende hernia op de achtergrond.

Kruiwagens zand en meters plastic folie vormden de basis van wat uiteindeliik een natte oase in de tuin moest worden.
Een week van noeste, onafgebroken arbeid werd afgerond met een juweel van een vijver. Door rietkragen en bamboe omzoomd werden vijf joekels van goudvissen te water gelaten en twee vette, ontevreden kijkende kikkers op de vruchtbare oevers uitgezet.

Mijn vissen zijn via de reiger naar het vissenwalhalla
Ivertrokken en ik hoop dat ze daar in een helder vijvertje terechtkomen met veel voer en weinig reigers.
De kikkers die in mijn vijver zaten zijn geëmigreerd of hebben zich gemeld bij de vreemdelingenpolitie.
Ik kan ze in ieder geval nergens meer vinden.
Waarschijnlijk hebben ze na het bezoek van de reiger de koffertjes gepakt en zijn vertrokken naar reigersarme gebieden.

Volgens kenners zijn het beschermde dieren, dus zullen ze wel ergens een gesubsidieerd watertje vinden waar ze naar hartelust kunnen paren om de soort in stand te houden. Volgens diezelfde kenners zijn reigers trouwens ook types waar je niet aan mag komen. Over goudvissen geen woord!
Waarschijnlijk gaat men er in Den Haag van uit dat die zichzelf wel kunnen redden,maar als je één keer in je leven zo'n gouden scheetje in de lange hals van een reiger hebt zien glijden knapt er toch iets in je.

Indien er mensen zijn die er net zo over denken als ik, dan kunnen ze lid worden van mijn vereniging tot behoud van de goudvissen, door vijfhonderd gulden te storten op het gironummer van deze "Muziekkrant".
Eventuele vragen wil ik graag beantwoorden op het eerstvolgende wienertreffen of op de volgende repetitieavond van Syrena.

Breng wel even je muziekinstrument mee,asjeblief. ..

Theo Janssen

Hij legde zijn diplomatentas op een lege tafel, trok een stoel bij, legde zijn paperassen in volgorde, schonk zichzelf een kopje koffie in uit de kan die op tafel stond, stak de brand in een dun sigaartje zonder te vragen of dat wel kon en leek erg tevreden met de situatie en met zichzelf.

Na enige tijd aandachtig toegehoord te hebben sprak hij een aardig woordje mee. Wilde het naadje van de koud weten, hoe het allemaal werkte en hoe het in elkaar stak. Ook bij de rondvraag had heel nog heel wat noten op zijn zang, maar was uiteindelijk tevreden met de antwoorden van de voorzitter, secretaris en penningmeester.

Na afloop, ongeveer anderhalf uur later, gaf hij ons allen een hand, klemde de diplomatentas onder zijn arm en verliet glimlachend de vergaderruimte . "Wie was dat" vroeg mijn buurman van rechts, en die van links, en die van achteren en van voren, maar niemand wist het.

De één dacht dat de ánder het wel zou weten, maar dat was duidelijk niet het geval. Wij voelden ons onbehaaglijk.
Dat mannetje liep nu over straat, zat in zijn auto of in de trein, met onze geheimen in zijn diplomatentas, een grijns op zijn gezicht omdat hij het hem toch maar weer geflikt had. "En", zou zijn vrouw vragen ... "is 't weer gelukt ... ?"
"Ja hoor,zoals gewoonlijk'" zal 't mannetje antwoorden. Zij;"heb je er warm eten gehad?"
Hij;"nee, vandaag helaas niet." Zij;"dan moet ik dus nog koken vandaag."
Daaruit bestaat misschien zijn hele leven.

Elke dag wandelt hij ergens een vergaderzaal binnen, net iets te laat, zodat niemand hem iets vragen zal.
Hij leeft van dag tot dag, alsof hij er écht bij hoort.Hij geniet van zijn dagelijks gratis drankje, een broodje, soms een stuk Limburgse vlaai, een warme maaltijd en soms zelfs een overnachting met ontbijt.
Niemand kent hem, niemand weet wie hij is ...

Maar straks ... als hij van het reizen moe is, zal hij aan zijn eigen tafel aanschuiven en zal gaan schrijven, zijn onthullend vergaderboek. ..
De grote farce" zal het heten ... en ...
wij staan er allemaal in ...

Theo Janssen

Ik zie het al voor me dat je als een Bonanza over de weg draaft richting ziekenhuis met een hoogzwangere vrouw op de duo-seat (?), en plotseling moet stoppen voor een trekpaard dat met de hellingproef bezig is en ook nog van rechts komt.

Alleen maar om te kijken of de toekomstige wereldburger het c-d-e en doremi al een beetj e beheerst.
Leven is tegenwoordig synoniem voor presteren.
Op de kleuterschool Ga ik weet het, die bestaat officieel niet meer) leren ze dingen die ik vroeger pas op de lagere school, die nu basisschool heet kreeg voorgeschoteld.

Op de lagere, c.q. basisschool middelbare stuff en op de mavo, havo, vwo spelen ze steeds meer student je.
Met als groot achterliggend doel het optimaal functioneren op de arbeidsmarkt.
De hedendaagse mens wordt immers afgerekend op zijn rendement.
Helemaal nu ook het pensioen steeds meer ter discussie komt te staan.
Jong geleerd oud gedaan wordt dan nóg jonger geleerd en nóg ouder gedaan.

Als mijn achterkleinkinderen in de baarmoeder hun eerste muzieklessen krijgen, zit ik naar alle waarschijnlijkheid in het verzorgingshuis en speel mijn stukkies op de accordeon die ingebouwd is in de rollator.

Theo Janssen

Uiteindelijk...

...bestaat de vakantie van de Janssens voornamelijk uit de terugreis.
Als opa Janssen de caravan begint te boenen en als hij de wegenkaarten weer uit het dashboardkastje haalt, dan is het begin van de terugreis een feit,het begin van het grote wikken en wegen over de route en de tussenstops.

Een moeilijk karwei dat met enige huwelijkstwisten gepaard gaat, die soms zà hoog oplopen dat opa Janssen roept dat oma Janssen dan maar allèèn naar huis moet gaan, maar wel met medeneming van de drie kleinkinderen, De zestien flessen met dure wijn, die ter plaatse heel erg goedkoop was,worden op het laagste punt verankerd, de lege koelbox waarin de varkenshaasjes vacuüm hun reis beëindigden,gaat onder de slaapbank, nu gevuld met groene en zwarte olijven.
De kleren worden gevouwen,gehangen,gestapeld en opgerold.
De tuinstoelen,de olielampjes,het vaasje met plastic tulpen, de ongelezen bibliotheekboeken,de dozen met "mens erger je niet" en nog meer ergernissen, stapels schoenen in alle vormen, maten en kleuren ,en ook de mini-accordeon van de kleinste der kleinkinderen,'t krijgt allemaal een plaatsje..

... maar voldaan huiswaarts gekeerd....

Is alles ingepakt en gestouwd, blijkt dat de voortent er nog bij moet, de schotelantenne, en ook de barbecue die nog staat na te gloeien van het laatste varkenshaasje.Dus...wordt de helft weer uitgepakt en opnieuw begonnen mat laden,stouwen en sjorren want de twee reserve gasflessen moeten er ook nog in.
Op de vertrekdag wil opa écht vertrekken.Maar de stokbroden voor onderweg moeten nog worden gesmeerd en belegd, en er moeten nog twee thermoskannen koffie en thee gezet worden...en trouwens...de klapstoelen zijn nog niet afgesopt.
Opa Janssen wacht, en wacht, en vloekt stilletjes voor zich heen in verband met de aanwezigheid van de kleinkinderen, "want als we nu niet vertrekken staan we straks inde file bij de tunnel van Lyon en is de camping van Saint Impatience helemaal vol".
Dus...opa Janssen laat oma Janssen nog één keer weten dat ze dan maar alleen terug moet gaan.
Maar,uiteindelijk vertrekken ze tàch.

Samen.. .mét medeneming van de kleinkinderen, achthonderd kilo op de trekhaak en een bandje met Franse accordeonmuziek in de cassetterecorder...

Theo Janssen

Nooit meer

Ik zou nooit meer fietsen,nooit meer,en zeker niet in het bronsgroen eikenhout,zelfs niet met mijn superbike met vijftien versnellingen ,en ook niet met een restje Tour de France epo in mijn bidon.
Toch ben ik weer opgestapt, in de omgeving van Siena, in het paradijs dat Toscane heet.
Na een klein halfuurtje stevig doortrappen kreeg ik weer die scheut in mijn rechterschouder, alsof er een gloeiende draad via mijn schouder naar mijn hand liep. Een halve strip paracetamol gelardeerd met een stevige portie neurofen vochten vergeefs tegen de pijnduivel.
Met èèn hand aan't kromme stuur daalde ik uiteindelijk neer bij onze caravan en kreeg ik van de campingbaas het paramedisch advies even naar een klein medisch centrum bij Valdelsa.
te rijden.

Dus laat zij een doctore opdraven die een dikke onvoldoende voor Engels verbloemt door met een imponerende stereo-stethoscoop te zwaaien.
Nog geen vijfrninuten later lig ik met de voeten in de rijrichting van een jankende ambulance en zijn we op weg naar een ziekenhuis dat op een heuvel ligt.
Tegenover het ziekenhuis liggen twee in stemmig zwart geklede vrouwen in het venster om de aan en afVoer van ongelukkige vakantiegangers te volgen.

...wat een nachtmerrie....

Dierenmuziek

Wij hebben een klein vijvertje, en als je hem vergelijkt met die van onze buren dan stelt hij eigenlijk helemaal niets voor, een waarachtige biotoop.
Wij hebben een klein kikkertje in onze vijver, die van de buren moet wel een enorme joekel Zijn s'Avonds en s'nachts komt hij tot leven en bij een dergelijk geluidsvolume houdt ons kikkertje zich na enkele schamele pogingen beschaamd koest, blozend van schaamte trekt hij zich dan terug en zwijgt.
Toen onze buurkikker zich voor 't eerst meldde dachten we eerst dat we te maken hadden met een brulkikker.

De emmers vol decibels die hij ten gehore bracht waren indrukwekkend.

Hij begint meteen aan een langdurig dialoog met een mannelijke collega van de overburen. Onze hond, de mooiste Whippet van Nederland, laat zich uiteindelijk niet onbetuigd en stemt in met haar prachtige blaf op altniveau.
Dat doet zij bij voorkeur, en niet onbetuigd als de kat van onze achterburen het waagt het territorium van de brulkikker te betreden en daarbij een coloratuursopraantje van miauw aanheft.
Intussen zijn de merels, de mussen, de wilde duiven en alles wat vleugels en veren heeft begonnen aan hun ochtendgezang ofwat daarvoor moet doorgaan en is het orkest van dierenmuziek compleet.Ik moest hieraan denken toen ik op de duitse teevee een interessante, maar ook grappige doc~mentaire zag welke de naam "Tierische Musikanten " droeg.

Niet te vergelijken met ons eigen dierenorkest van de kikkers, de hanen, de hond, de poes en de vogels.
Het volume kan ik zèlf regelen door het raam naar behoefte verder open of dicht te maken. Alleen het tijdstip vind ik nogal ongemakkelijk. .. !

Theo Janssen

Mijn nichtje....

.. .is een schatje ...
Blonde krullenkop, puur natuur rode wangen, een B.B.mondje, en een figuurtje ... eindeloos .. Zij is mijn petekind en de Roomsen onder U weten wat dat betekent.
Ze komt minstens eenmaal per week ons een bezoekje brengen en praat dan over haar jeugd .. Ze is zestien ... ! 

Ik zette mijn keiharde ondervraging voort met,"heeft hij soms van die kingsize gymschoenen aan, met losse veters, of draagt hij misschien wel zo'n hyperovermaatse broek waarvan het kruis tussen zijn knieën hangt, in camouflagekleur misschien wel?"
Het nichtje vroeg mij waar ik haar voor aanzag ...

"Heeft hij zijn haren dan wel geverfd, knalgeel, gifgroen of feestelijk oranje?" Nee?
"Hangt er dan een gee-es-emmetje aan zijn broekriem en rijdt hij soms op een opgefokte oranje scooter", Nee ... ?Nee ... ?
"Heeft hij dan een kaalgeschoren kop, of tatoo's op armen, benen of waar dan ook tatoo's kunnen voorkomen".Nee ... ?
"Een ringetje door zijn neus, lip, wenkbrauw ofwie weet waardoor?" Nee ... ? "Snuift, slikt, of spuit hij?"

"Ook niet?"
Mijn nichtje vond dat ik goed achterlijk was.
Dacht ik nou echt dat een beetje moderne vent er zo uitzag als die ik beschreef? Hoe haar vriendje er dan wèl uitzag kon ik niet achterhalen.
Vlak voordat zij op haar fiets stapte liet zij nog even weten dat hij vanavond helaas niet kon komen.
"Want hij heeft twee keer per waak accordeonles ... " Er kàn niks mis zijn met zo'n knuL. vind ik ... !
Theo Janssen

Deze weergaloze "Muziekkrant", van, voor, en door muzikanten heeft het imprimatur, en wee degene die dit betoog stiekem in zijn avondkrant wegmoffelt.
Kijk, aan het idee afspraak zit de doffe odeur van een dorre wiskundeles.
Het woord afspraak roept voor Uw geest op, de droeve figuur van de docent economie. Afspraak is de vrucht van de berekening.
Hoe laat staat U op?
U staat op, op het verdomde uur dat U met Uw wekker hebt afgesproken, niet op het moment dat al Uw botten snakken naar de opstanding.
Midden in de trieste ellende van de regenachtige duisternis rond het zesde uur, verzamelt U Uw verroeste scharnieren en Uw knoestige ledematen.
U strompelt naar de was of andere bak en U rochelt de nicotine van de vorige avond uit Uw pipe1ine en tracht tot de menselijke synthese terug te keren.
Hoe laat eet U?
Als U honger krijgt? Forget it
Nee, stomweg als het afgesproken uur is aangebroken, dan moeten die verdomde spruitjes. op, want wat moeten we er anders mee beginnen?
U gaat op reis ...
Mooi.
Zomaar, fris en vrolijk als de flierefluiter?  .,
Welnee, U staat op tijd temidden van de desperado' s, met gezichten in doodsnood wachtend op een vehikel dat drie minuten over het volle uur aanschuift om U klokslag op transport te stellen.

Hoe laat begint U met werken? Als het zomaar bij U opkomt? Niets daarvan!

U werk wordt gestart door middel van tijdseinen, stoomfluiten,ding-dongs, en luidkeelse commando' s.

Hoe staat 't met Uw vakantie?
Gaat U op en onzekere dag, een doodgewoon woest uur, zomaar... in 't wild ... ?
Niet wetend waarheen en met wie, met Uw haren in windkracht tien, zomaar de horizon tegemoet die U toelacht als het laatste oordeel?
Welnee arme slaaf.
U bent vastgenageld door het reisbureau, een jaar tevoren, en je zult op die tegel, van dat perron staan, wachten op die trein, waarin die coupé voor U wordt geopend, en zit daar iemand op Uw plaats ... vermoord hem dan namens Uw reisticket.
Straks komt U precies daar aan, waar U alle ellendelingen des levens ontmoet die U juist wilde ontlopen.
Het hele kantoor van DSM of Gemeentebedrijven, in dezelfde sneeuwen aan dezelfde koffietafel.
Is dat op vakantie gaan?
Eigenlijk wordt U gelucht, vervoerd, gevoerd, ontvoerd, volgens de eeuwenoude afspraken van alle chauffeurs met alle café' s en alle gidsen en al die alleswetende reisleiders.
Durft U nog iets van plan te zijn?
Onmogelijk ... U kimt niets meer van plan zijn.
Alles is afgesproken.
Uw opgang, Uw afgang, Uw stoelgang. Alles is afgesproken.
Waar U Uw papieren mag deponeren en al Uw andere afvalstoffen, waar U wèl en waar niet mag fietsen, en onder welke brug U nog net doormag, met halve ofhele vergunning. Met volledige vergunning overigens wordt U vlotter voor vol aangezien.
Geen mens is meer in blijde verwachting, hij wordt geleefd, volgens plan.

En daarom snakt de mens naar muziek.
Niet afgesproken,maar spontaan.
Wij zijn gelukkige mensen, wij gorden onze accordeon om en maken muziek, zonder afspraak, zonder aan tijd gebonden te zijn.
Gewoon, omdat we muziek willen maken, wat we maar willen, waar we maar willen en wanneer we maar willen.
Mgesproken. .. ?
Nee hoor ...

Muziek hoeft geen afspraak. Muziek maak je ... gewoon!

Theo Janssen

Een volle zaal….

... goed publiek, geen rennende obers tijdens het optreden van onze dansgroep, kortom ... een heel fijn optreden in dat prachtige gebouw, in die mooie hal, in het oergezellige Maastricht. We hadden het juist achter de rug, nog nagenietend van het succes, gingen we nog even een broodje eten in dat bekende en gezellige restaurant aan het Vrijthof.
Mijn accordeon veilig opgeborgen in een bedje van zacht schuimplastic, onder het wakend oog van de receptionist.
De fluitiste van onze dansgroep en ik vonden een mooi plaatsje aan het venster, en het broodje met koffie liet niet lang op zich wachten.
Tegenover ons zat een man, die man kende mij en keek mij met een veelbetekenende blik aan. Eigenlijk wist hij niet goed hoe hij moest kijken, bestraffend ... begrijpend ... of doen alsof hij
helemáál niets zag....
 

Lia, de beste fluitiste van Nederland en ik, aten ons broodje, in dat gezellige restaurant aan het enige echte Vrijthofter wereld en wij bestelden nog een kopje koffie.
Of het ons smaakte en of wij nog wensen hadden vroeg de mevrouw die ons bediende.
Wij lieten haar weten dat het ons goed gesmaakt had, dat wij geen wensen meer hadden en dus tevreden waren.
De man, U weet wel, die mij kende, wist nu duidelijk niet meer wat hij er van denken moest,voor zo iets had hij mij niet aangezien, dàt had hij niet achter mij gezocht ... ik met een vreemde vrouw ... !
Ik rekende af, haalde onze jassen van de kapstok, hielp Lia bij het aantrekken ervan, groette de mevrouw van het restaurant en de man die mij kende, haalde mijn Pigini op bij de receptie en liepen samen naar de parkeergarage aan de overkant.
Hier pikten wij volgens afspraak mijn liefhebbende wederhelft op, die samen met Pemelle onze celliste, enkele van de tientallen boetiekjes van Limburgs wonderschone hoofdstad onveilig had gemaakt en reden op ons gemakje over de "Servaasbrug" richting Brunssum "Zag je die vent kijken" vroeg Lia, "dat was mijn overbuurman, die dacht vast en zeker dat ik met jouw op stap was", met. ..
Theo Janssen

Straatmuzikanten.....

Het was wèèr in de trein.
Op weg naar huis vanuit het wonderschone Zeist, waar ik met regelmaat mijn tijd mag doorbrengen tussen de groten van de Nederlandse voetbalwereld, kon ik nog juist een landelijk dagblad bemachtigen, en wat lees ik tot mijn opperste verbazing nu weer; "Straatmuzikanten geweerd uit de Metro."

Personeel van de Metro voert de selectie uit en wie niet goed genoeg is naar hun zin moet verdwijnen, oprotten, met muziek en alles wat daar bij hoort.
Wie niet weg is wordt gezien ...
Ze moeten verdwijnen als ze "niet goed genoeg zijn" of omdat ze de "verkeerde muziek" spelen.
Ik zie hem nog zitten.

Als ik een D-mark in zijn sigarenkistje gooi lacht hij mij toe met een mond die lijkt op een kerkorgel waaraan een aantal pijpen ontbreken.
Het blijft dus muzikaal.
Muzikaler misschien dan de geluiden die uit het behang van de lunchroom over mij worden uitgegoten.
Tè commercieel, tè perfect, en dat door een bekende muziekcriticus ooit werd betiteld als "James Overlast muziek" en "Fausto Papettipulp", vanachter het roze behangetje. Muziekselectie op straat en in de Metro ... niet te geloven.
Heel lang geleden werd er door de nazi's óók al eens muziek geselecteerd, en muziek verboden als "ontaarde muziek", niet goed genoeg voor het edele ras.
Het kan toch niet waar zijn dat de geschiedenis zich herhaalt.
Thuis ... na het eten zet ik een ceedee op van Berthold Goldschmidt, die was destijds óók verboden.
Zoals gewoonlijk val ik direct in slaap en heb ik een geweldige droom ...
Dat ik met mijn accordeon in de Metro van Parijs zit als straatmuzikant...,dat alle mensen blijven luisteren en dat ze allemaal hun tram missen.

Theo Janssen

MUIZENVINGERS ...
Wat lees ik nou toch weer tot mijn grote verwondering in de krant?
"Amerikaanse chirurgen slaagden er in een menselijk oor te kweken op de rug van een muis" om dit indien nodig aan te naaien bij een menselijk slachtoffer dat zijn, ofhaar oor ongewild ergens achterliet.
Je mag dus wel zeggen dat je in een dergelijk geval in letterlijke zin een oor krijgt aangenaaid.
Vervolgens lees ik dat diezelfde chirurgen er ook in slaagden een menselijke duim te laten groeien opdat zelfde muizenruggetje.
In verbeelding zie ik dat muisje al lopen, met opgestoken duim, alsofhet wil zeggen dat alles prima in orde is.
Ofzie ik hem of haar langs de autoweg staan met opgestoken duim, alsof het wil liften naar iemand die staat te springen om een nieuwe duim.

Wat denkt U over de mogelijkheden van accordeonisten met aan iedere hand zeven, acht of nog meer vingers?
Wat denkt U van akkoorden ... over twee octaven~. met èèn hand?
Om nog maar niet te spreken over de eindeloze lopers die je kunt maken met zeven of acht vingers per hand.
Hebt U dààr wel eens over nagedacht.? Nog niet... ?
Dan wordt het wel de hoogste tijd.
Ik hou er niet zo van, dat gemanipuleer met menselijke delen via muizenruggen.
Straks gaan ze daar in Amerika nog kindertjes laten groeien op de rug van zo'n beestje. Terwijl je met een goed bed en een beetje liefde deze toch veel prettiger bestellen kunt., gewoon, met vijf kleine vingertjes aan ieder handje.
Daar komt geen muisje aan te pas, ofwel soms ... ?
Theo Janssen

De eerste man die tot zijn vrouw heeft gezegd,"vrouw luister, ik ga weg, ik ga naar het harmonicatreffen.
Die man is een groot uitvinder geweest.
Hij heeft de stoot gegeven aan een beweging zonder einde.
Nooit komt er een einde aan de trektocht van mannen en andere wezens naar "de zaal." Nooit! !
Daar gaat de optocht, mannen, de handen in de zak, mensen naast mensen, schouder aan schouder.
Over heel de wereld klinkt èèn kreet. "Vrouw, ik ga naar het harmonicatreffen ... "
Kreet uit de kelen van mannen die met een zucht van bevrijding de deur achter zich dichttrekken en op pad gaan.
Geen pax-christi kan hier tegenop, noch wat de massa betreft noch wat de hevigheid van de gesprekken betreft.
Geen stille omgang is zo hardnekkig van stap en zo dicht van drom als deze optochtelijke hartstocht van de zaterdag of zondagmiddag.

Hier bloeit de oecumene als mosterdzaad, hier stuiven de de standen uiteen, hier tiert een onsexueel geval van paardrift die de mensen weerloos, gedwee èènparig opstuwt naar die burcht der betovering, "de zaal" genoemd.
Alle banken worden gevuld en alle schouders worden aaneengeregen, alle harte harten tikken op de onrustige maat van de volksliederen.
Bij het verscheurend geluid uit de speakers (niet verwarren met spiekers) geraken alle mensen in dusdanige vervoering dat zij in tranen uitbarsten en sigaretten beginnen te eten.
Hebt U ooit mensen zien wachten in spanning, groter dan hier aanwezig?
Spanning als rook te snijden, als op de dag van het laatste oordeel.
Alle mannen, grote, kleine, dikke en dunne, zitten stampvol verwachting ineengekrompen. Daar rukken de muzikanten uit hun ondergrondse holen.
Het lijkt op "Der einzug der Gladiatoren" in het Coloseum.
En ziet, en hoort, heel het volk begint meteen te juichen.
Er is nog niets gebeurt.
Maar dat volk is van de meet af aan heerlijk wild, als een konijn met Kerstmis.
Dit verschijnsel is eeuwenoud en deze voorbarige vreugde is niet te dempen, ook niet door alle erbarmelijke concerten in de muziekhistorie.
Nergens gaan de mensen zo te keer terwijl er nog helemaal niets gebeurt is. Er is geen vergelijking mogelijk
Ziet de mensen naar de bioscoop gaan ..
De verveling staat al bij voorbaat in hun gezicht gebeiteld.
Doffe ellende en nu al vol verdriet om de ontgoocheling die hen te wachten staat. Ziet de mensen die op weg zijn naar de schouwburg.
Zij zetten een intellectueel gezicht.op,waar ze het ook vandaan halen, en schrijden over paden van pluche, staren versuft in het programma en gaan op receptie bij de kunst.
Het is een strijd op leven en dood tegen huneigen minderwaardigheid ... als ze straks in de krant het verslag lezen, weten ze eens te meer er alwèèr niets van begrepen te hebben.

De mensen die naar een gala of gewoon diner gaan, zij doen hun best in exquisheid met spijzen te wedijveren, maar naarmate de spijzen vat op hun binnenwerk krijgen wordt het een gevecht tegen de bierkaai.
Met wanhoop vragen zij zich afhoe ze al die vulling weer met orde en fàtsoen kwijt kunnen. Mensen op vakantie ... maak U niets wijs, ze gaan naar Mallorca of zoiets,
Ze komen verbrand terug en twijfelen aan het geluk, in werkelijkheid was het smoorheet, de kost was niet te eten, aan tafel zaten ze met een ongecultiveerd echtpaar in vleeswaren, terwijl de nachtrust werd bedorven door het luidkee1se terras onder de slaapkamer,
Deze lieden hebben gezworen. .. dat nooit meer ...
Nee ... dan de mensen op weg naar "de zaal. "
Zie de extatische beklimming van de torens en transen van het bastion. ..
Voor de man van het harde werk door de week heeft nu het uur der verrukking geslagen. Er is geen verschil, zelfs Thijs Wöltgens snakt bevrijd te zijn van PvdA-aanverwanten en reikhalst zoals hij in de raadszaal nog nooit gereikhalsd heeft, naar dit uur van pure explosie. Het geheim is dit ... ;Harmonicamuziek is een geschenk uit de hemel
Het wint van alle andere spektakelstukken in alle dimensies.
Nooit raakt en mens uitgeluisterd en uitgekeken naar het magische vertoon van vernuftige vingers,
Vergelijk het eens met sport, met korfbal bijvoorbeeld en zie die armetierige troep staan te hijgen om de bal in een haarnetje te wippen, het is èèn vergissing, dat akelige gewurm, en er wordt ook nog aan èèn stuk gefloten omdat het nog verkeerd gaat ook.
Kijk maar eens naar dat armzalige wezen dat staat te keepen bij zaalhandbal per definitie laat hij alles door,
Heeft daar ooit èèn kijker een hartverlamming aan over gehouden?
Niet mogelijk ....
Maar dan ... de ziedende vingers vanuit een mensenhand, links en rechts op de harmonica. .. en zestigduizend mensen loeien hemel en aarde bij elkaar,
De harmonica is dan ook ouder dan het christen dam, het is aan geen testament bezweken. Het bestond voor mijnheer Boeddha werd geboren uit Sjoeddohana en Maja.
 Het komt van ver uit de gescbiedenis van China.
En de wetenschap zegt dat de Chinezen op barbaarse wijze harmonica speelden, met balgen van mensenhuid en bassen van vingerkootjes.
U zegt nu "dat zal wel" ,maar dit is niet het moment om daarop in te gaan, tenminste volgens...

Theo Janssen

Polka en Mazurka ...
... komen uit een land waaraan ik mijn hart verpand heb.
Uit Polen, waar mijn grootouders van moeders kant vandaan kwamen en waarvan dus minstens nog twee liter bloed door mijn aderen vloeit, ook al draag ik een oer-Hollandse naam, mijn moeders naam was Dominski.
Hoe ouder je wordt, hoe vaker je gedachten teruggaan, naar momenten die in je geheugen gegrift staan, die wel verbleken maar nooit verdwijnen.
Lange tafels, met witte lakens bedekt en rijkelijk gedekt.
Glazen met sigaretten en sigaren tussen zelf gebakken brood en koek en grote witte en blauwe emaille kannen met koffie.
Oude mannen met grijze hoeden, die zonder uitzondering een borrelglas tussen duim en wijsvinger geklemd houden.
Oudere vrouwen in jurken met pofmouwen,die stil genietend hun glaasje advocaat leeg lepelen.
Gesprekken waarin iedere betrokkene met bijnaam en stamboom wordt aangeduid.
Zo van." Joep van Sjeng van Marie van de koster komt wat later, die moest eerst nog met de koe naar de stier in Wijnandsrade."
Die verjaardagen, die bruiloften, die feesten bestaan niet meer.
Feesten en partijen in de parochiezaal waar oudooms en oudtantes onbegrijpend en hoofdschuddend naar de dansvloer kijken en hun verbazing uiten over de (te) harde muziek en de rare manier waarop het jonge grut zich beweegt.
Kort daarvoor kwamen ze schuifelend de zaal binnen, soms mekaar ondersteunend, sommigen zelfs steunend op een stok.
Maar dan ... vergetenîs de pijn, de reuma en de stramme gewrichten, als de keyboardspeler van achter zijn instrument naar een accordeon grijpt en in het kader van elk wat wils, een Polka of een Mazurka inzet.
De oudjes bewegen plots als jonge goden, hun bewegingen worden soepel en elegant, en vaardig leiden ze hun partners over de vloer.
Een zelfde uitzinnigheid zie je optreden bij de eerste tonen van de Valeta. Nu mag de jeugd met open monden toekijken.
Van die feesten die niet meer bestaan.
Een hele generatie is geruisloos verdwenen.
Het overlijden van de grootouders liet behoorlijk diepe indruk achter.
Maar het heengaan van hun broers en hun zussen, al dan niet aangetrouwd, werd meestal maar terloops gemeld in gesprekken met mijn ouders.
Zo van;"vrijdag wordt tante zus of ome zo begraven."
Geen echt groot verdriet, want ouderdom en doodgaan zijn een natuurlijke twee-eenheid. Tot ... de allerlaatsen overlijden, en het besef tot je doordringt dat er definitief iets verdwenen IS.
Het orkestje met oude muzikanten dat nu nog eens een Polka of een Mazurka inzet, oogst alleen maar onbegrip.
Soms denk ik ... ik word oud ...
Theo Janssen

Gelaten, aandachtig en...........charmant

De Post
Als mijn buren s'morgens in opperste irritatie van huis naar huis beginnen te rennen, dan weet ik genoeg, de postbode is weer geweest.Meestal ben ik óók de sigaar en spurt ik op mijn badslippers en in een onelegant ogende badjas over straat om geheime stukken, loonstrookjes, tijdschriften, rekeningen en ansichtkaarten die niet voor mij bestemd waren na te bezorgen..
Nu doet zich de gelukkige omstandigheid voor dat alle postbodes binnenkort in een comleet nieuwe outfit worden gehesen.

 Wisseling der seizoenen ...
... riep de dokter lang geleden, toen mijn moeder met de kleine Theo langs kwam omdat het ventje zich zo slap voelde.
In die tijd had je namelijk winter, lente, zomer en herfst die elkaar omstreeks dezelfde tijd opvolgden en daar had mijn bioritmische kalender waarschijnlijk problemen mee.
Mijn moeder schijnt toen gevraagd te hebben of er wat aan te doen was, waarop de dokter antwoordde dat zij en ik ermee moesten leren leven en verder dagelijks een lepel levertraan als er een R in de maand zat.
Vanaf die dag werd mijn jeugd gedurende driekwart van het jaar naar de knoppen geholpen door de walvisvaarders die destijds nog overuren maakten om maar genoeg levertraan aan wal te brengen.
Acht "erren" per jaar, maal een dag of dertig en dat maal een volle eetlepel...
Het moeten liters zijn geweest, die zonder pardon voor het slapen gaan naar binnen werden gegoten.
Ogen dicht, neus dichtknijpen en mond open.
"Word je een grote kerel van ... grote knul, en nu naar bed." En wat ik ook probeerde om er onderuit te komen, niets hielp.
De dokter had gezegd dat het goed was en die kon het weten, want hij had er voor gestudeerd en een second opinion was toen nog niet bekend.
Ik dacht van de ellende afte zijn toen ik het boek van Moby Dick, de witte walvis die hele schepen, compleet met bemanning aan flarden zwom, had gelezen.
s' A vonds in bed deed ik een gebedje en vroeg om de man met de zuidwester die op elk etiket van de levertraanfles stond, door windkracht negen recht in de muil van de witte walvis te blazen om uiteindelijk in diens grote maag te overlijden door de stank van olie, zeewater en rotte vis.
Net, toen ik na jaren van bidden zonder resultaat had besloten naar Parijs te gaan en onder de bruggen van de Seine te gaan wonen, kwam de redding in de persoon van een oom die een blauwe maandag in het voormalige Nederlands Indië had gediend.
Toen hij die eerste avond bij ons had gegeten en na de maaltijd zag hoe mijn moeder bij mij een lepel levertraan naar binnen goot, riep de Indiëganger dat die vettigheid uit de mode was. Nadat hij deze wijze woorden gesproken had, haalde hij een doosje uit zijn binnenzak en zei; "knoflookpoeder, tegen haaruitval, koorts, algemene malaise, darmklachten, slapeloosheid, koude rillingen en impotentie."
Het werd even stil in de kamer, mijn moeder bloosde en fluisterde ... "Otto, er zitten kinderen bij ... "
Twee dagen later had mijn vader een doosje knoflookpoeder gekocht, in een donker winkeltje waar ze nog meer geheimzinnige dingen verkochten.
Na de avondmaaltijd namen mijn ouders ieder een theelepeltje poeder, en ik kreeg mijn lepel levertraan want de fles was nog halfvol.
Toen ik na drie weken eindelijk aan de beurt was om het wonderpoeder tot mij te nemen schrok ik even van de smaak, maar het was duizend maal beter dan de levertraan.
De schooltandarts was de eerste die begon te klagen over de lucht die ik in zijn gezicht blies tijdens het jaarlijkse onderzoek.
Daarna volgden er nog velen, maar ondanks het ruimschoots overschrijden van de AOW-leeftijd kan ik nog steeds urenlang met mijn accordeon van ruim 20 kilo door de straten van Nederland en Oost Europa trekken en onuitputtelijk met Mazurka en Krakowiak mijn dansgroep in beweging houden.
Geen levertraan meer, maar direct beginnen met knoflook, is dan ook een wijze raad van ...

Theo Janssen

hevige wisselingen der seizoenen

Een uurtje later zat ik bij de opticien. Of ze mijn bril misschien weer een beetje in model zouden kunnen brengen.
"Zullen we meteen maar uw ogen eens opmeten mijnheer? Volgens onze gegevens is dat vijf jaar geleden voor het laatst gebeurd"
"Prima mevrouw, maar ik kijk nog als een havik hoor, ook al ben ik brildragend" "Leest u maar eens even de onderste regel op deze kaart"
Trots citeerde ik vlekkeloos.
"Mijnheer, ik denk dat u onderhand een leesgedeelte in uw bril nodig heeft" "Maar nee", riep ik beledigd,"ik zie toch alles haarscherp"
Met een glimlach vol begrip en mededogen wees ze me er voorzichtig op dat ik het leesplankje met gestrekte armen een meter van me afhield.
Wezenloos stond ik op straat. " De Grote Aftakeling" is begonnen.
Die paar grijze haren in mijn slapen kon ik nog wekelijks met een nagelschaartje behendig wegwerken.
Nu dit.

Geluk
’t Moet maar eens afgelopen zijn met dat eeuwige gezeur dat het hier zo koud , winderig,donker, grijs en ongastvrij is.In de laatste maand van ’t jaar 2006 is uit een onderzoek gebleken dat Nederlanders de gelukkigste mensen van Europa zijn.Ik had al een vermoeden, want ik word elke morgen jubelend wakker en dan hoor ik in de hele straat enorme kreten van euforie Vooral als het stortregent is er geen houden meer aan.
Het geluksgevoel neemt ondraaglijke vormen aan als ik over de grens rijd en plotseling overal zombies zie van wie het ongeluk van het gezicht te schrapen is.Duitsers en Zwitsers waren al niet de vrolijkste, maar de Italianen schijnen er het ergste aan toe te zijn.Dat kan ook niet anders.
Elke dag worden ze geteisterd door de genadeloze zon, een onmenselijke keuze uit culinaire topprestaties, veel te veel zand langs de zee, hopeloze kelders vol wijn en een overproductie van accordeonsNee, ik kan niet wachten op het volgende onderzoek.U ook?

zelfs met blinddoek de juiste lading en koers

Maar ondanks ons extreem geluksgevoel zijn er toch enkele kleinigheden die mij lichtelijk storen’t Lijkt er soms waarachtig  op dat ik ouder word…
Alles is verder weg dan vroeger, het is tweemaal zo ver naar de winkel bij ons op de hoek en ik heb gemerkt dat ze er een heuvel in hebben gemaakt.
Ik heb het maar opgegeven te rennen naar de bushalte om de bus te halen.
Hij vertrekt trouwens toch eerder dan vroeger, bovendien heb ik de indruk dat ze de trappen steiler maken dan jaren geleden.
Hebt u ook gemerkt dat ze krant in kleinere letters drukken?
Het heeft ook geen zin om iemand te vragen deze hardop voor te lezen, want iedereen praat tegenwoordig zo zacht dat ik het nauwelijks kan verstaan.
De pasvorm van de kleding wordt ook zo krap, vooral rond het middel en de heupen. Zelfs de mensen veranderen, ze zijn veel jonger dan wij toen wij nog zo jong waren.Van de andere kant zijn mensen van mijn leeftijd veel ouder dan ik.
Gisteren kwam ik een oude vriend tegen en die was zo oud geworden dat hij mij niet eens meer herkende.
Gisterenavond moest ik nog eens aan de arme kerel denken terwijl ik mij stond te kammen.
Ik zag mezelf in de spiegel en dacht, “verdomme, de spiegels zijn ook al niet meer van zo’n goede kwaliteit als vroeger”
Theo Janssen
 

Belgen
Je hoort wel eens zeggen dat in België de staat arm is en de burgers rijk, en dat is hier precies andersom.Daar zit wat in.Hoewel onze economie floreert, gaan de belastingen omhoog.Want Balkenende en Bos willen alles tegelijk; veel geld uitgeven en toch straks een overschot op de begroting.België doet het anders.Daar trekken ze zich weinig aan van de financiële gezondheid van vadertje staat, maar plukken ze het oude manneke waar ze kunnen.
En toch leven ze er niet slecht van.Slim geld opmaken, is een kunst die Hollandse Calvinisten nooit zullen leren.Maar België zit in de knijp.Nooit gedacht dat het land geen regering gevormd krijgt.Want in België komen ze overal uit, altijd.Principes kunnen niet op tegen een goede maaltijd.In een land waar weinig geregeld is, valt alles te regelen.
Geen wonder dat de Europese Gemeenschap zich in Brussel gevestigd heeft.
Kijk ook eens naar de kop van Jean-Luc Dehaene en je beseft dat er geen probleem is dat hij niet opgelost krijgt boven een ganzenlever met Sauternes.Maar nu ook in de ogen van Dehaene radeloosheid komt te staan, moet koning Albert zich gaan afvragen hoe een vorst zonder onderdanen er uitziet.Jammer.Want België mag niet verloren gaan.
De unieke mix van stijve Brusselaars, bescheiden Vlamingen en konkelende Walen komt nooit meer terug.Zo’n land als België lukt zelfs de Heer geen tweede keer.
Theo Janssen

IIemenand die zijn tuin niet meer kan bijhouden moet maar verhuizen.Mijn tuin ligt op een helling, zoals heel Zuid-Limburg trouwensMaar voor mijn gevoel moet ik altijd bergop, nooit bergaf, overal liggen nu bladeren.Als die straks allemaal in de container zitten is dat een feestelijk moment voor mijn rug.Zo, nu houd ik op met mopperen, want mijn tuin heeft ook zijn positieve kanten.Hij houdt me in vorm, hij laat mijn zweet in straaltjes stromen.Het is een vechttuin, een sporttuin.Hij bespaart me een abonnement op de fitness.In de winter heerst wapenstilstand.Straks, in het voorjaar ,worden de schermutselingen hervat.Vroeger waren we aan elkaar gewaagd ,nu niet meer.Mijn tuin wordt steeds sterker, komt elke lente met overvloediger sappen terug, terwijl er bij mij weer een kruisje is bijgekomen.Maar ik ga door.Hij is voorlopig nog niet van me af.Hoop ik
Theo Janssen

Vroeger was grootouderschap een beperkte, zeer overzichtelijke activiteit.Op zondagmiddag kwamen kinderen en kleinkinderen, werd het jonge grut geknuffeld en volgestopt met snoep en tegen vijven ging iedereen weer naar huis.Het grootouderschap werd genoten vanuit een luie stoel.Tegenwoordig is opa en oma zijn vaak topsport.Niet een middagje of avond oppassen, maar twee, drie dagen per week.Want vader en moeder werken, moeten werken.Voor de hypotheek, de auto, de carrière, of alles tegelijk.
Toch hoor je zelden jonge stellen aan hun ouders vragen; wij willen kinderen nemen, maar wij weten niet of jullie dat als opa en oma nog wel aankunnen.

Theo Janssen